La Grèce n’appartient pas au gouvernement grec !

10294378_310199515797554_9130121461112352751_n-1

Le gouvernement grec, on le sait, ne s’embarrasse pas particulièrement des condamnations qui pèsent sur lui. Les atteintes au droit en Grèce ont été très nombreuses ces dernières années. Le gouvernement grec s’est constamment heurté aux limites légales de son action mais sans pour autant en être détourné : coupes dans les retraites considérées par la Cour des comptes comme contraires à la Constitution, nouveau contrat d’apprentissage et salaire minimum pour les moins de 25 ans jugés illégaux par le Conseil de l’Europe, décision de fermeture de l’audiovisuel public suspendue  par le juge des référés du Conseil d’Etat, la plus haute juridiction administrative du pays… Rappelons aussi que la Grèce a été condamnée onze fois en trois ans (2009-2012) par la Cour européenne des droits de l’Homme pour les conditions de rétention des migrants.

Aujourd’hui, le gouvernement grec va plus loin et prétend, cette fois en toute légalité, mettre en vente très prochainement nombre de plages sur des dizaines d’îles (Naxos, Rhodes, Leucade, Limnos, en Crète…). Pour ce faire, le gouvernement a d’abord, en novembre 2013, transféré la propriété de ces plages au « TAIPED ». Pour compléter son funeste dessein, en avril dernier, ce gouvernement a présenté un projet de loi démantelant, en très large partie la loi littoral. Les restrictions existantes sur la superficie maximales de concession de plage (bars, parasols, chaises longues) seraient supprimées. La bande d’accès à la mer assurée pour le public serait réduite de 50 à 10 mètres.

Alors qu’il y a quelques années, les suggestions d’un célèbre magasine allemand proposant à la Grèce de vendre ses îles pour rembourser ses dettes avaient fait scandale dans toute l’Europe, voici que le gouvernement grec s’apprête à mettre en œuvre concrètement cette proposition.

On peut regretter que le gouvernement privatise et mette en vente des actifs publics, qu’il vende ou ait vendu les parts qu’il détient ou détenait dans des entreprises comme la compagnie ferroviaire Trainose ou encore l’OTE, l’opérateur historique de télécommunications. Si on peut regretter ces cessions, il est néanmoins difficile de les contester sur le plan légal.

Mais il n’en va pas de même pour le littoral, les plages, les ports, les aéroports !

Ces espaces et ces biens appartiennent à tous les Grecs. Ils constituent une part de leur patrimoine et, suivant une intéressante jurisprudence, ils constituent un des volets du droit au libre développement de la personnalité, protégé par l’art. 5 al. 1 de la Constitution hellénique.
Le gouvernement grec ne peut vendre, privatiser ce qui ne lui appartient pas, confondant ainsi bien commun et bien public.

Les acquéreurs de ces espaces et de ces biens doivent être conscients que leurs acquisitions seront susceptibles d’être contestées par un gouvernement de changement, défendant les intérêts de la Nation et non ceux des promoteurs privés, qui dénoncera leur illégitimité et leur illégalité.

Gabriel Colletis et Iphigénie Kamtsidou, professeur de droit constitutionnel à l’Université Aristote de Thessalonique

Le blog de Gabriel Colletis

Τα μη αναστρέψιμα

από τη Λώρη Κέζα

Οι αισιόδοξοι και καλόπιστοι μπορούν κάλλιστα να αποδεχτούν τους υπολογισμούς του Γιάννη Στουρνάρα για την οικονομία. Θα έρθει ανάπτυξη και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Τα προβλήματα του χρήματος διορθώνονται. Δεν ισχύει το ίδιο με τα προβλήματα του περιβάλλοντος. Αν καεί το δάσος δεν μπορούμε να αγοράσουμε καινούργιο. Αν μολύνουμε το νερό δεν μπορούμε να το απολυμάνουμε με χλωρίνη. Αν μπαζώσουμε τις ακτές δεν μπορούμε να τις επαναφέρουμε.

Ο Γιάννης Στουρνάρας προσπαθεί να δώσει λύση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας χτίζοντας τις ακρογιαλιές. Υπήρξε κι άλλη ιστορική περίοδος κατά την οποία φύτρωναν ξενοδοχεία στην αμμουδιά και θα τολμήσουμε να συγκρίνουμε το υπουργό Οικονομικών με εκείνο το καθεστώς. Τα εν λόγω κτίσματα σήμερα αποτελούν τεκμήρια της χουντικής αισθητικής και πολιτικής μικρόνοιας.

Δεν θα επιχειρήσουμε θεωρητική προσέγγιση, να πούμε δηλαδή ότι ο νόμος που τέθηκε σε διαβούλευση είναι ολωσδιόλου αντισυνταγματικός: είναι ικανοί να αναθεωρήσουν το Σύνταγμα. Ας σταθούμε στην ουσία και στην εθνική περιουσία. Τι έμεινε σε αυτή τη χώρα μετά τα μνημόνια, μετά τις ομαδικές απολύσεις, μετά την κρίση; Η ομορφιά του τοπίου, η καθαρή θάλασσα, η δυνατότητα για μια βουτιά. Αυτά δεν μπορούν να μπουν σε συμβόλαια ούτε έχει κανένα ΤΑΙΠΕΔ το ιστορικό δικαίωμα να τα καταστρέψει ή να τα παραχωρήσεις στους λίγους.

Ας σταθούμε σε ορισμένα σημεία που υπερβαίνουν οποιαδήποτε λογική στο νομοσχέδιο «Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας». Επιτρέπεται το μπάζωμα θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας που έχει ενταχθεί στις στρατηγικές επενδύσεις ή έχει εγκριθεί από ειδικά σχέδια χωρικής ανάπτυξης δημοσίων ή ιδιωτικών ακινήτων. Ο Στουρνάρας και η χούντα, κανείς άλλος δεν τα έχει σκεφτεί αυτά, να χτίζει ο μαγαζάτορας πάνω στην άμμο, να χτίζει μέσα στο νερό.

Και να πούμε ότι δεν υπάρχουν δείγματα, για το πόσο άσχημα καταλήγουν τα μπαζώματα. Θυμόμαστε πριν λίγα χρόνια τη φασαρία που είχε γίνει σε Resort της Αττικής όπου χτίστηκε τσιμεντένιος διάδρομος μέσα στη θάλασσα και κατέληγε σε πισίνα μέσα στη θάλασσα. Το αποτέλεσμα ήταν να γκριζάρουν τα νερά δίπλα από την πισίνα, να γεμίζουν αφρούς και το σκηνικό να θυμίζει βόθρο. Είναι προφανές ότι τα άτομα που θεωρούν χλιδή την εν λόγω πισίνα έχουν πρόβλημα ψυχιατρικής φύσης αλλά δεν φταίει ούτε η πλειονότητα των ισορροπημένων ανθρώπων ούτε οι επόμενες γενιές που θα ενηλικιωθούν με την εντύπωση ότι η ομπρέλα αποτελεί ενδημικό φυτό της παραλίας.

Συνεχίζουμε. Το νομοσχέδιο επιτρέπει σε όλες οι παράκτιες ξενοδοχειακές μονάδες να επεκτείνουν μόνιμα τις εγκαταστάσεις τους από την παραλία έως και τη θάλασσα. Τούτο σημαίνει ότι θα στηθούν παντού μπαρ, σχολές του σκι, ξύλινα πατώματα για να μην ακουμπούν οι πατούσες στην άμμο. Ο καλοπροαίρετος θα αντιδράσει λέγοντας ότι εκείνος δεν θα πάει εκεί, θα επιλέξει ένα σημείο παραπέρα. Αμ δε. Δεν υπάρχει παραπέρα ούτε θα επιτρέπεται η πρόσβαση. Ο επιχειρηματίας θα μπορεί να κλείνει την ακρογιαλιά, να την κρατά για τον εαυτό του και για τους πελάτες του χωρίς να επιτρέπει τη διέλευση στους ανεπιθύμητους.

Θα συνεχίσει ο καλόπιστος, θα πει ότι κάπου τελειώνουν οι ξαπλώστρες, κάπου υπάρχει τέλος. Όχι λοιπόν, δεν θα υπάρχει περιορισμός. Ο νόμος ως τώρα επέτρεπε στις ξαπλώστρες να απλώνονται σε 500 τ.μ.. Τώρα θα απλώνονται ολούθε, θα γεμίζουν όλα τα πιθανά τετραγωνικά χιλιόμετρα και μάλιστα με το δικαίωμα να μην επιτρέπουν την πρόσβαση σε όλους.

Από όλους τους νόμους που προώθησε ο Γιάννης Στουρνάρας στη θητεία του, τούτος εδώ είναι ο πιο βάρβαρος, ο πιο επικίνδυνος, ο πιο μακροπρόθεσμος. Είναι νόμος μη αναστρέψιμος που παραπέμπει στις αναπτυξιακές απόψεις Ιωαννίδη/ Παπαδόπουλου.

το Βήμα

Τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουμε την καταστροφή των ελληνικών αιγιαλών; Πώς μια σελίδα στο Facebook έχει κινητοποιήσει χιλιάδες ανθρώπους για ένα ζωτικής σημασίας θέμα

Image

του Άρη Δημοκίδη

Στις 30 Απριλίου δημιουργήθηκε ένα group στο Facebook που είχε ως περιγραφή το εξής: “Δρούμε άμεσα για να σταματήσει το νομοθετικό έγκλημα για την καταστροφή των ελληνικών αιγιαλών”. Σίγουρα και άλλες φωνές θα έπαιξαν ρόλο στην ευαισθητοποίηση του κόσμου για το θέμα (και στην ενημέρωσή του), όμως στόμα με στόμα, share με share, το εν λόγω γκρουπ έκανε και μερικά -δυστυχώς όχι όλα- τα ΜΜΕ να πάρουν θέση και να γράψουν για το θέμα. Στο νέο τεύχος της LIFO, ο Θεόφιλος Δουμάνης έκανε ένα λεπτομερές ρεπορτάζ για το θέμα, απ’ το οποίο, θεωρώ, ότι είναι σαφές πως το νομοσχέδιο για τους ελληνικούς αιγιαλούς που προωθείται από την κυβέρνηση θα είναι (αν ψηφιστεί) μία από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Αντιγράφω απ’ αυτό, μόνο το: Τι αλλάζει με το νέο νομοσχέδιο Καταργείται το ισχύον ανώτατο όριο των 500 τ.μ. και η υποχρέωση για ελεύθερες ζώνες 100 μέτρων και παραδίδεται όλη η παραλία στην επιχειρηματική εκμετάλλευση. Νομιμοποιούνται τα αυθαίρετα και οι καταπατήσεις έναντι τιμήματος, χωρίς ουσιαστική εκτίμηση περιβαλλοντικής επίπτωσης. Καταργείται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του αιγιαλού και είναι πλέον στη διακριτική ευχέρεια του ιδιοκτήτη του ακινήτου να «αφήσει σε κοινή χρήση το τμήμα του ακινήτου που καταλαμβάνεται από τη ζώνη παραλίας». Δημιουργούνται οι κλειστές παραλίες. Αν πληρώσεις, μπαίνεις. Διευκολύνεται η δημιουργία μόνιμων κατασκευών από ιδιώτες για επιχειρηματικό σκοπό, αφού δεν υπάρχει το χειμέριο κύμα των 50 μέτρων, όπου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Τώρα, ο όμορος ιδιοκτήτης μπορεί να φτιάξει την παραλία και να φτάσει στα 10 μέτρα από τη θάλασσα. Ουσιαστικά, ανατρέπεται το ίδιο το Σύνταγμα που λέει ότι δεν μπορεί ο καθένας να στήνει το παραμάγαζό του. Τίθεται εκτός προστασίας η παρόχθια ζώνη πολλών και μεγάλων λιμνών, τις οποίες χαρακτηρίζει «μικρές» και οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούν πολύτιμο οικολογικό πόρο. Στις λίμνες μπορεί κάποιος να στήσει επιχείρηση στα 30 μέτρα από τις όχθες, υπό προϋποθέσεις και στα 10 μέτρα. Επιτρέπεται το μπάζωμα θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, αν αυτή χαρακτηριστεί στρατηγική ή υπάγεται σε ειδικό σχέδιο ανάπτυξης. Αγνοείται ο προ τριετίας εθνικός νόμος για τη βιοποικιλότητα που επιβάλλει την οριοθέτηση και προστασία της «κρίσιμης παράκτιας ζώνης». Οι υποχρεώσεις για περιοχές Natura δεν λαμβάνονται καν υπόψη. *Θα πρότεινα να διαβάσετε και το άρθρο του Θεόφιλου Δουμάνη, για όλα τα στοιχεία. **Και μια σημερινή είδηση: 408 γαλάζιες σημαίες στις παραλίες της Ελλάδας για φέτος

Δεν μου αρέσει η καταστροφολογία που βλέπω γύρω μου σχετικά με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, ούτε υποστηρίζω στα τυφλά κάθε περιβαλλοντολόγο που πεισμώνει και αντιμάχεται οποιαδήποτε αλλαγή, συχνά με υπερβολική οικολογική ευαισθησία. Όμως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο πραγματικά ξεπερνά κάθε όριο. Πιο ήπιες αλλαγές και μόνο σε ορισμένες περιοχές της χώρας κλπ, αλλά αυτό πιάνει κάθε ακτή της Ελλάδας και εν δυνάμει της αλλάζει τα φώτα. Θεωρώ πως παραπάει! Έκανα λάικ στην εν λόγω σελίδα στο Facebook και υπέγραψα στο petition. Έκανα δηλαδή τον ηλεκτρονικό ακτιβισμό του καναπέ και του πληκτρολογίου (μόνο που πρέπει να καταλάβουμε πως στην ψηφιακή εποχή, η ψηφιακή διαμαρτυρία είναι αυτή που, τελικά, πιάνει τόπο). Ευτυχώς πέρα απ’ τα λάικ και τις υπογραφές έχω και τη δύναμη να μεταδώσω και σε άλλους το μήνυμα, κι έτσι θέλω εδώ να αναδημοσιεύσω μερικές οδηγίες σε όσους θέλουν να βοηθήσουν το σκοπό.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουμε την καταστροφή: 1) Κατ’αρχάς ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ το νομοσχέδιο για να έχουμε αποψη από πρώτο χέρι. Μπαίνουμε στη δημόσια διαβουλευση και δινουμε τη γνώμη μας μεχρι το μεσημερι της 13ης Μαΐου. Το λινκ: http://www.opengov.gr/minfin/?p=4692 2) Προωθούμε το νομοσχέδιο σε όσους γνωρίζουμε να κατεβαίνουν υποψήφιοι σε παραθαλάσσιους δήμους ή περιφέρειες, κυρίως κεί που είμαστε ψηφοφόροι. Τους ζητούμε να πάρουν θέση. 3) Γράφουμε στους βουλευτές μας μέσω του http://www.vouliwatch.gr/ . 4) Ζητούμε, όσοι μπορούμε, από κάποιους επώνυμους να τοποθετηθούν δημόσια ενάντια στο νομοσχέδιο. 5) Προωθούμε το νομοσχέδιο σε όσους γνωρίζουμε για να ευαισθητοποιηθούν ακόμα και αν αυτοί δεν είναι ενεργοί στα κοινωνικά δίκτυα 6) Κοινοποιούμε το λινκ της διαβούλευσης σε όλα τα προφίλ που μπορούμε και ανεβάζουμε συνεχώς αναφορές σχετικές με το θέμα.

 —Εδω η σελίδα https://www.facebook.com/aigialoi <– LIKE

—Εδώ το TWITTER https://twitter.com/SaveGRSeashore <– FOLLOW

—Εδώ η συλλογή υπογραφών http://www.change.org/petitions/greek-goverment-stop-proposed-legislation-for-the-greek-shoreline?share_id=QRniweEyVY&utm_campaign=friend_inviter_chat&utm_medium=facebook&utm_source=share_petition&utm_term=permissions_dialog_false <— SIGN

—Εδώ το φεστιβάλ https://www.facebook.com/groups/232158346976361/?fref=ts

 

lifo.gr